Magnificat (Lofzang van Maria)
Maria's eigen loflied, uitgesproken toen Elisabeth haar begroette. Ze roemt niet wat zíj gedaan heeft, maar wat God in haar deed: Hij verheft de kleinen en verzadigt de hongerigen. De Kerk bidt het elke avond in de vespers — Maria's stem is nooit verstomd.
Mijn ziel prijst en looft de Heer,
mijn hart juicht om God, mijn redder:
Hij heeft oog gehad voor mij, zijn minste dienares.
Alle geslachten zullen mij des te zaliger prijzen,
om de grote daden die de Almachtige aan mij deed.
Heilig is zijn Naam:
barmhartig is Hij, van geslacht tot geslacht,
voor wie Hem vereren.
Hij toont zijn macht en de kracht van zijn arm
en drijft uiteen wie zich verheven wanen.
Heersers stoot Hij van hun troon,
maar de minsten stelt Hij in eer.
Wie honger heeft, geeft Hij overvloedig te eten,
maar de rijken zendt Hij heen met lege handen.
Hij trekt zich het lot aan van Israël, zijn dienaar,
en bedenkt zijn barmhartigheid,
zoals Hij had beloofd aan onze voorvaderen:
aan Abraham en zijn nageslacht, tot in de verste tijden.
Eer aan de Vader en de Zoon en de Heilige Geest.
Zoals het was in het begin en nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen. Amen.