De Droevige Geheimen

In de hof, alleen, zweet Jezus druppels bloed. De leerlingen slapen. Hij ziet duidelijk wat komen gaat en vraagt de Vader deze beker weg te nemen. En dan: niet mijn wil, maar de uwe. Wij overwegen de eenzaamheid van het gelovige hart, gebed dat de angst niet uitwist maar er doorheen gaat, en een Verlosser die weet wat het is om te huiveren.

Hij wordt gebonden aan een zuil en geslagen tot het vlees scheurt. Het lichaam dat het Woord heeft aangenomen wordt voor onze ogen gebroken. Door zijn striemen zijn wij genezen, had de profeet gezegd. Wij overwegen de prijs van barmhartigheid, elke wond die de wereld draagt, en een liefde die niet terugdeinst voor de gesel.

Zij drukken een doornenkroon op zijn hoofd en geven hem een rietstok in de hand en lachen. Zie de koning. Zij weten niet dat ze waarder hebben gesproken dan zij bedoelden. Hij is koning, en zijn kroon is juist deze. Wij overwegen elke spot, elke verborgen belediging, elke plaats waar wij veracht worden — en het koningschap dat geboren wordt uit de bereidheid die te dragen.

Hij draagt het hout omhoog naar de plaats van de schedel. Hij valt. Hij valt opnieuw. Een vreemde wordt gedwongen te helpen. Zijn moeder ontmoet hem onderweg, en een enkele blik gaat tussen hen. Wij overwegen elke last die te zwaar is om alleen te dragen, hen die het kruis naast ons dragen, en een God die heel de weg gaat, val voor val.

Hij wordt aan het hout genageld en opgeheven. Hij vergeeft de mannen die de nagels drijven. Hij geeft zijn moeder aan de leerling, en de leerling aan zijn moeder. Hij roept uit, dorst, en zegt ten slotte: het is volbracht. Het voorhangsel van de tempel scheurt. Wij overwegen de liefde die liefheeft tot het einde, en de stilte van een wereld die zojuist verlost is en het nog niet weet.